Zapalenie jelita grubego (ogólnie)

Klasyfikacja

Istnieje duża liczba zapaleń jelita grubego (lista nie jest wyczerpująca):

Ostre zapalenie jelita grubego odpowiada zapaleniu błony śluzowej dwukropek ponieważ występuje w różnych warunkach gastroenterologiczne (specjalność lekarska dotycząca układu pokarmowego) taka jak np wrzodziejąco-krwotoczne wrzodziejące zapalenie jelita grubegoThe Choroba Leśniowskiego-CrohnaThe toksyczny megakolonzapalenie jelita grubego spowodowane antybiotykami, limfocytowe zapalenie jelita grubego itp. Ostre zapalenie jelita grubego występuje również po zakażeniu A wirus, A bakteria, A pasożyt. Najczęściej atakowane są pasożyty ameba, Shigella, Salmonella, Yersinia, Clostridium et Campylobacter jejuni. Schorzenia te są mniej lub bardziej poważne, w zależności od objawów zgłaszanych przez pacjenta. Tak więc u osoby z gorączką przekraczającą 38°5, przyspieszeniem akcji serca powyżej 120 uderzeń na minutę, intensywnym bólem brzucha, spadkiem ciśnienia krwi, biegunką z krwią lub bez, trudnościami w oddawaniu stolca, utratą masy ciała i zbyt szybkim utraty wagi, u tego pacjenta występuje poważne ostre zapalenie jelita grubego. W tym przypadku badania laboratoryjne, a dokładniej liczba białe krwinki wykazuje wzrost leukocytów (leukocytoza), i jeden zespół zapalny (wysoka szybkość sedymentacji, wysoka PCR). W zależności od ciężkości zapalenia jelita grubego u pacjenta może wystąpić zaburzenia elektrolitowe (utrata sole mineralne ipierwiastki śladowe związane z biegunką). Dawkowanie prokalcytonina, które jest podwyższone, podkreśla stan zapalny związany z infekcją. Dawkowanie to umożliwia rozróżnienie między a zapalenie o charakterze ogólnoustrojowym (takie jak zespół reumatyczny) i jeden zapalenie o charakterze zakaźnym. Ewolucja tego typu zapalenia jelita grubego czasami przebiega w kierunku: niedokrwistość dla których badania krwi wykazują poziom hemoglobiny poniżej 8 g na 100 ml, co wskazuje na stopień zaawansowania zapalenia jelita grubego. Fakt, że pacjent nie wraca do zdrowia za pomocą transfuzje to kolejna oznaka powagi. Tam radiografia to podstawowe badanie, które wykazuje globalnie wzdęty brzuch. Specjaliści gastroenterologii nazywają to a kolektaza. Na zdjęciu rentgenowskim jelita grubego czasami widać jego segmentację, której średnica przekracza 7 cm. Badanie to wykazuje również nieregularność brzegów jelita grubego, gdzie widoczne są obrazy podwójnego konturu oraz rozdęcie jelita grubegojelito cienkie zlokalizowane powyżej poziomów cieczy.

Toksyczne zapalenie jelita grubego charakteryzuje się utratą napięcie mięśniowe okrężnicy którego rozmiar stopniowo wzrasta (dylatacja). O czym mówią specjaliści gastroenterologii toksyczny megakolon. Zwiększenie średnicy występujące gwałtownie w okrężnicy, która utraciła swój fizjologiczny, tj. normalny ton, prawdopodobnie będzie ewoluować w stronę pojawienia się perforacja i wtórnie z zapalenie otrzewnej, następnie A wstrząs septyczny (poważna infekcja). Zespół toksycznego zapalenia jelita grubego obserwuje się głównie podczas wrzodziejąco-krwotoczne wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Obserwuje się także toksyczne zapalenie jelita grubego Choroba Leśniowskiego-Crohna ale rzadziej. TO bakteryjne zapalenie jelita grubego może być powikłane toksycznym zapaleniem jelita grubego. To samo dotyczy zapalenia okrężnicy z powodu parazytoza, głównie amebiaza. Rentgen z lewatywa barowa, biorącprzeciwbiegunkowe Lubantycholinergiczne mogą również powodować rozszerzenie okrężnicy.

Limfocytowe zapalenie jelita grubego, nazywane również mikroskopowe zapalenie jelita grubego, jest patologią gastroenterologiczną charakteryzującą się występowaniem: wodnista biegunka występujący przez długi czas, któremu nie towarzyszą zmiany w błonie śluzowej jelita grubego (tj. endoskopia jest normalne). Do tego dochodzi znaczny wzrost liczby limfocytów znajdujących się wewnątrz nabłonek (pokrywająca warstwa komórkowa) powierzchni błony śluzowej dwukropek i odbytnica. Istnieją dwie odmiany limfocytowego zapalenia jelita grubego:

• La prymitywna forma występuje głównie u osób po sześćdziesiątym roku życia i u kobiet. Występuje także u osób cierpiących na choroby ogólnoustrojowe (np kolagenoza). Dlatego sugeruje się, że limfocytowe zapalenie jelita grubego ma charakter autoimmunologiczny (choroba, w której pacjent wytwarza przeciwciała przeciwko własnym tkankom).

• La forma wtórna jest skutkiem przyjmowania leków, głównie tiklopidyny, prokinetyków, siarczanu żelazawego, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (nie zawierających kortykosteroidów) takich jak piroksykam. Flawonoidy odpowiadają także za występowanie wtórnych postaci limfocytowego zapalenia jelita grubego. 

Pacjenci cierpią na (niepełna lista):

• Ból dwukropek (zapalenie okrężnicy) związane z przewlekła biegunka wodna który może osiągnąć od 15 do 20 stolców dziennie.
• Kumulacja gaz w jelitach (meteoryzm).

Dodatkowe badania, a w szczególności radiografia nie wykazują żadnych zmian radiologicznych. Dzieje się tak nawet w przypadku endoskopia.

Ewolucja zapalenia jelita grubego limfocytarny jest najczęściej korzystny. Próbki (biopsja) pobrane z jelita grubego pokazują, czym zajmują się specjaliści gastroenterologia imię, A infiltrować limfocytarny wyraźna, to znaczy penetracja limfocytów odpowiadających różnym białym krwinkom do błony śluzowej jelita grubego. Stawka limfocyty śródnabłonkowy (wewnątrz A śródbłonek powierzchnia) jest większa niż 20%. Specjaliści używają tego określenia zapalenie okrężnicy kolagen quand infiltracja zapalny, jest związany z zespołem kolagen znajduje się poniżej nabłonek. Grubość tego paska musi przekraczać 10 mm. Leczenie zapalenia jelita grubego limfocytarny wymaga użycia leki przeciwbiegunkowe jak na przykład loperamid. mesalazyna jest również używany w tempie 3 g za dzień. Gdy wymienione wcześniej leki okażą się nieskuteczne, należy zastosować tzw kortykosteroidy jak na przykład budezonid oferowane są pacjentom.

Zapalenie jelita grubego spowodowane antybiotykami.Wszystkie antybiotyki mogą powodować zapalenie jelita grubego wywołane antybiotykami zespół biegunka. Są to jednak zasadniczoantybiotyki o szerokim spektrum działania (stosowany do wielu zarazków) i w szczególności penicyliny z grupy A i cefalosporyny i zasadniczo linkomycyna i klindamycyna (swoją drogą pozajelitowe : perfuzja), które są najczęściej odpowiedzialne. Tylko aminoglikozydy przez voie pozajelitowe nie wydają się powodować zapalenia okrężnicy spowodowanego antybiotykami. Można to wytłumaczyć zerowym działaniem tych antybiotyków na flora jelitowa.

Objawy występujące u pacjentów z zapaleniem jelita grubego wywołanym antybiotykami są następujące (lista nie jest wyczerpująca):

• Biegunka pojawiająca się w trakcie lub po zażyciu antybiotyków. Obejmuje to oddawanie od czterech do sześciu stolców dziennie, które są słabo uformowane i mają zwykle kolor ochry lub pomarańczy.
• Inną cechą tego typu stolca jest brak zapachu kału.

Badanie kału i jego analiza podkreślają obecnośćskrobiaz strawna celuloza i brak flora jodofilna (barwiony jodem). Tam koprokultura jest normalne. Jednak niektórzy pacjenci mają stolce zawierające candida albicans. Dodatkowe badania i w zasadzie radiografia z lewatywa barowa oraz kolonoskopia nie wykazują żadnej szczególnej anomalii. Leczenie łagodnego zapalenia jelita grubego wymaga przede wszystkim zaprzestania antybiotykoterapii i stosowania diety ubogiej w pozostałości. Niektórzy gastroenterolodzy zalecają stosowanie kodeina w razie potrzeby. W przypadku innych preparatów zawierających pałeczki kwasu mlekowego zabitych wystarczą do leczenia pacjentów.