Definitie
Definitie
Het borstbeen is een bot dat zich in de thorax bevindt. Het is een plat bot dat zich in het midden van de ribbenkast bevindt, in een verticale positie.
De eerste ribben zijn ermee verbonden en symmetrisch aan weerszijden paarsgewijs aangebracht.
Algemeen
De term sternotomie (van het Griekse tennein: snijden) verwijst naar het chirurgisch doorsnijden van het borstbeen.
Anatomie
Het borstbeen is verbonden met de ribkraakbeenderen (kraakbeenderen die uit de ribben komen). Het bestaat van boven naar beneden uit drie hoofddelen:
- Het manubrium, dat de bovenkant van het borstbeen vormt, is verbonden met de sleutelbeenderen en de eerste twee ribben.
- Het lichaam van het borstbeen, waaraan de volgende vijf paar ribben zijn bevestigd.
- Het xiphoid-proces, dat eindigt in een punt onderaan het borstbeen.
Dit platte botje staat aan de randen in verbinding met de eerste zeven ribkraakbeenderen en met de sleutelbeenderen. Het draagt bij aan de vorming van de ribbenkast, die het hart en de belangrijke bloedvaten erachter beschermt.
symptomen
Pathofysiologie
Geïsoleerde borstbeenbreuken ontstaan door direct trauma aan het borstbeen (aan de voorzijde). Meestal worden borstbeenbreuken veroorzaakt doordat het stuur van een auto het borstbeen direct raakt. De behandeling bestaat uit eenvoudige immobilisatie met een verband gedurende ongeveer een maand. Deze aandoening is relatief pijnlijk vanwege de longbewegingen die bij de ademhaling betrokken zijn. Niezen en een sterke uitzetting van de borstkas (longvulling) zijn ook pijnlijk bij borstbeenbreuken.
Borstbeenfracturen gaan soms gepaard met borstcompressie, wat een chirurgische noodsituatie vormt omdat het ook long- of hartschade kan veroorzaken. In dat geval wordt de patiënt gedurende enkele weken beademd met positieve druk. Deze procedure voorkomt theoretisch borstcompressie tijdens de uitademing, dat wil zeggen wanneer de longen uitademen. Na de borstcompressie volgen sessies ademhalingsfysiotherapie.
Een gespleten borstbeenrand, ook wel sternum bifidum of celosoma genoemd, is een zeldzame aandoening die zowel bij meisjes als jongens voorkomt en waarvan tot nu toe slechts ongeveer honderd gevallen zijn beschreven. Deze aandoening, die ongeveer één op de 50.000 kinderen treft, is het gevolg van een onvolledige of zelfs volledige sluiting van het borstbeen tijdens de intra-uteriene ontwikkeling (tijdens de zwangerschap). Het is een afwijking die rond de negende week van de zwangerschap optreedt en zich craniocaudaal voortzet, wat betekent dat de onvolledige sluiting van het borstbeen begint aan de bovenkant en zich voortzet naar de onderkant, ervan uitgaande dat het kind staat. De gespleten borstbeenrand ontstaat door onvoldoende fusie van de embryonale structuren die bekend staan als de borstbeenbalken . Deze aandoening kan bij de geboorte of later worden gediagnosticeerd en treft alle delen van het borstbeen. Met andere woorden, het bovenste deel hoeft niet vergroeid te zijn, maar het kan ook het middelste of zelfs het onderste deel betreffen. Over het algemeen worden bij een onvolledige ontwikkeling van het onderste deel van het borstbeen andere misvormingen bij het kind waargenomen, waaronder:
- Misvormingen van het centrale zenuwstelsel.
- Un hemangioom van het gezicht, dat wil zeggen een angioom (vasculaire misvorming die bestaat uit een duidelijk gedefinieerde groep bloedvaten)
- Een hals met zwemvliezen.
- Un coloboom (scheurtje in de oogleden, iris, vaatvlies of netvlies) van het oog.
- Een Cantrell-pentalogie, in dit geval is de prognose minder goed. Het is een zeer zeldzame ziekte die ongeveer vijf baby's per miljoen geboorten treft en waarvan de oorzaak niet bekend is (misschien een genetische ziekte die verband houdt met mutaties van het X-chromosoom op het Xq25-q26.1-deel).
- Een supraumbilicale hernia van de buikwand.
- Informatie over het voorste deel van het middenrif en het hartzakje (beschermend omhulsel van het hart).
- Hartafwijkingen.
- Een afwijking van het onderste deel van het borstbeen.
- De prognose van de pentalogie van Cantrell houdt verband met cardiale betrokkenheid.
Een borstbeenspleet moet snel operatief worden gecorrigeerd door een team van orthopedisch chirurgen. Dit is essentieel om het hart en de belangrijke bloedvaten achter het borstbeen te beschermen. Orthopedische specialisten voeren in de eerste weken na de geboorte een chirurgische sluiting uit om het hart en de belangrijke bloedvaten te beschermen tegen mogelijk trauma. Dit is tevens bedoeld om de ademhaling te verbeteren. De ingreep voorkomt ook een misvorming van het voorste deel van de borstkas, pectus excavatum genaamd. Hierbij worden de borstbeenbeenderen (de twee delen van het borstbeen die normaal gesproken vergroeid zijn) met elkaar verbonden door middel van een eenvoudige chirurgische hechting. Dit is mogelijk omdat het kraakbeen waaruit de borstkas bestaat bijzonder flexibel is. Bovendien kunnen de organen in de borstkas zich, door het verlies van elasticiteit in de borstbeenwervels naarmate het kind groeit, minder goed aanpassen aan de omtrek van de borstkas. Dit maakt de ingreep moeilijker uit te voeren. Indien de ingreep te laat wordt uitgevoerd, kan dit ook gevolgen hebben voor het hart en de longen.
Een trechterborst (ook wel pectus excavatum of sternale depressie genoemd) is een misvorming van het borstbeen die wordt gekenmerkt door een min of meer uitgesproken inkeping aan de onderkant. Dit kan leiden tot ademhalingsproblemen (ademhalingsfalen).