tumoro

Klasifikado

Ni distingas:

1) Benignaj tumoroj: ĉi tiuj estas lokalizitaj, ĉirkaŭlimigitaj tumoroj, kiuj ne disvastiĝas (sen metastazoj). Ili simple subpremas najbarajn histojn sen invadi ilin kaj tial havas limigitan volumenon. Aliflanke, tiu vario de ĉeloj ne prezentas morfologiajn anomaliojn (monstreco). Ĉi tiuj tumoroj kutime ne kaŭzas patologiajn problemojn en la paciento. Inter benignaj tumoroj, ni povas citi ekzemple:

    Adenomoj (kiel ekzemple prostata adenomo)
    Lipomoj faritaj el grasa histo
    Fibromoj (malmolaj tumoroj)
    Verukoj

2) Malignaj tumoroj aŭ kanceroj, kies specifeco estas la signifa multobligo kaj modifo de morfologio de ĉeloj, same kiel ilia kapablo invadi najbarajn aŭ pli malproksimajn histojn (metastazoj). Ĉi tiu vario de tumoro estas do tute kontraŭa al benignaj tumoroj: fakte, ili verŝajne havas tre grandan volumenon kaj estas malbone demarkitaj. Aliflanke, malignaj tumoroj emas ofte ripetiĝi post sia forigo. Inter kanceraj tumoroj, ni distingas primarajn tumorojn kaj malĉefajn tumorojn kiuj estas metastazoj.

La tuta organismo verŝajne okazigos tumoran procezon (ne ĝisfunda listo):

La karcinoida tumoro estas malofta tumoro, kancera nature, konsistanta el multobliĝantaj ĉeloj, kiuj ankaŭ havas hormonajn kapablojn kaj plej ofte troviĝas ĉe la fino de la apendico (divertikolo de la fina parto de la cekumo: komenca segmento de la dika intesto), foje. de la jejuno aŭ ileo (segmentoj de la maldika intesto) dum intesta karcinoido. Ni priskribas unu novan kazon por 100 000 homoj jare en Francio kaj kiu okazas ĉefe ĉe virinoj sed en ĉiuj aĝoj. Ĉirkaŭ 80% de ĉi tiuj tumoroj influas la digestan sistemon kaj prefere la intestojn. Estas tamen necese mencii la ceterajn 10 ĝis 15%, kiuj koncernas la pulmojn, galkanalojn, ovariojn, bronkojn, rektumon kaj pankreaton. La bronka loko (bronka epistomo) ne enhavas granuladon (malgrandaj grajnoj trovitaj en la ĉeloj) arĝentajn (elstarigitajn per arĝent-bazita tinkturfarbo).

La bruna tumoro respondas al rondeta kavo plej ofte observita en skeleta histo kaj pli precize en longaj ostoj. Ĉi tiu tipo de tumoro estas la loko de tre signifa proliferado de grandaj volumenaj (gigantaj) ĉeloj, ĉi tiuj estas osteoklastoj. Ĉi tiuj ĉeloj estas enigitaj en histo kiu perdis ĉiun elastecon (fibra histo). Brunaj tumoroj estas observitaj inter aliaj dum primara hiperparatiroidismo (troa sekrecio de paratiroida hormono.

Benignaj ostaj tumoroj havas favoran prognozon kaj estiĝas aŭ el ĉeloj kutime ĉeestantaj en skeleta histo aŭ devenas de misfunkcio (malbona funkciado) kaj anomalioj en la evoluo de skeleta histo (osta distrofio, osta kisto). Foje benignaj ostaj tumoroj estas la loko de sarkoma tipa degenero kiu tiam iĝas loke agresema. Tiu loka valideco rezultigas detruon de skeleta histo. Aliflanke, ĉe iuj pacientoj, estas ripetiĝo malgraŭ ablacio (post forigo) de la tumoro. Osteomo, eksostozo, kondromo, izola ostkisto, komdromyxoida fibromo, aneŭrisma kisto kaj mieloplakstumoro estas benignaj ostotumoj.

La cerba tumoro kies evoluo okazas en la cerbo estas aŭ tumoro malĉefa al kancero situanta malproksime (metastazo) kiel pulma kancero ĉefe, aŭ primara tumoro kiu disvolviĝas en la meningoj (meningiomoj), glio (glioblastomoj) aŭ embriaj embrioj (kraniofaringiomoj) aŭ cerba limfomo ĝenerale aperanta dum aidoso.

Endokrinaj tumoroj de la pankreato estas aŭ benignaj aŭ malignaj. Ili preskaŭ ĉiam kondukas al hormona hipersekrecio (troigo de sekrecio). Ĉi tiuj estas gastrinomo, insulinomo, glukagonomo kaj vipomo, maloftaj malsanoj ĝenerale postulantaj kirurgian forigon.

Mediastinala tumoro kiu estas la areo situanta inter la du pulmoj inkluzive de la koro kaj la grandaj vazoj interalie koncernas la organojn enhavitajn en ĉi tiu anatomia areo. Mediastinaj tumoroj estas malignaj aŭ benignaj sed, pro la malgranda grandeco de la mediastino, ili kaŭzas kunpremadon de najbaraj histoj malgraŭ la fakto ke ili estas benignaj aŭ malignaj. Supra cava sindromo estas unu el la tumoroj de la mediastino.

Filoda tumoro estas tumoro de la mama glando (mamo) de virinoj, kiuj atingis plenaĝecon. Ĉi tiu tipo de tumoro verŝajne prezentiĝos kiel ekstreme granda ŝvelaĵo. Estas tri gradoj de phyllodes tumoro: l
Grado 1 proksime al fibroadenomo, benigna en naturo
Grado 2 kun necerta prognozo
Ekvivalenta grado 3 aŭ filoda sarkomo (mama kancero).

Mieloplaksa tumoro estas tumoro okazanta en junaj plenkreskuloj, influanta la finojn de longaj ostoj. Ĉi tiu tipo de tumoro estas karakterizita per deformado de la kortekso (periferia tavolo) de la osto. Ĉi tio estas radioklara tumoro (ne aperanta sur rentgenradioj). Ĝi estas bone difinita kaj enhavas malgrandajn ostajn strukturojn en formo de kupeoj, kiuj estas apartigitaj per vadoj, kiuj finas deformi la skeletan histon kie loĝas la mieloplakta tumoro. Ĝi ne estas vere maligna tumoro sed ankaŭ ĝi estas benigna tumoro. Biopsio (prenante specimenon de osta histo) donas ideon pri la maligneco de ĉi tiu tipo de tumoro. Ĝia prognozo estas ĝenerale benigna sed ekzistas loka maligneco kun ebleco de ripetiĝo eĉ post ablacio en unu paciento el tri.

Mama tumoro estas aŭ maligna aŭ benigna. Danke al mamografio eblas konstati la diferencon. Biopsio, kiam mamografio estas nesufiĉa, danke al kirurgia specimeno, permesas fari diagnozon de maligneco. La ĉefaj benignaj tumoroj, kiuj verŝajne degeneros en kanceron de la mama glando, kiuj disvolviĝas ĉefe ĉe virinoj post la aĝo de 50 jaroj kaj kiuj povas esti sentitaj de la virino mem, estas (ne ĝisfunda listo):

• Fibroadenomo
• La kisto
• Fibromoj
• Mastodinio (dolora mamstreĉiteco)
• Mastozo

Uretraj tumoroj kiuj rezultigas disurion (malfacilaĵo urini), hemospermio (sango en la spermo), aŭ sangado de la uretro (la tubo portanta urinon de la veziko al la ekstero de la korpo) estas kutime malignaj (kancero de la urina sekrecia vojo) en viroj. sed bonkora ĉe infanoj. Fakte, ĝi estas plej ofte benigna kisto aŭ polipo. Ni menciu ankaŭ malignajn tumorojn kiel epiteliomo ĉe plenkreskuloj kaj sarkomo ĉe knabinoj, kiuj estas relative maloftaj.

Rokaj tumoroj (osta peco, kiu formas la internan parton de la temporala osto: osto situanta sur ĉiu flanko de la kranio) ankaŭ nomataj oreltumoroj respondas al nove formita formacio, kiu disvolviĝas koste de la roka osto kaj foje de la anatomiaj strukturoj de la orelo, kiu trapasu ĉi tiun oston. Tiuj tumoroj kaŭzas simptomatologion (apero de klinikaj signoj) kiel sonorado en la oreloj, unuflanka surdeco (okazanta ĉi-flanke), ekvilibraj malordoj, vizaĝparalizo. Plej ofte ĝi estas benigna tumoro:

• akustika neŭromo
• Timpanojugula kemodektomio
• Meningiomo
• Kolesteatomo de la orelo

Danke al pliaj ekzamenoj (MRI, CT-skanado) eblas fari precizan diagnozon por ĉi tiuj tumoroj, kiuj malofte estas malignaj. Ilia traktado postulas kirurgian intervenon. Ilia evoluo foje estas malfaciligita pro post-efikoj kiel surdeco, ekvilibromalsanoj kaj vizaĝparalizo.

Malignaj primaraj kortumoroj estas maloftaj (Tiuj estas esence metastazoj, tio estas sekundaraj tumoroj evoluantaj origine en alia organo. Tamen, la primara kortumoro estas ĝenerale benigna. Ĝi povas esti polipoida tumoro aŭ miksomo aŭ tumoroj de la His-fasko.

Granulosa tumoro estas malofta tumoro de la ovario ĉar ĝi egalrilatas al proksimume 5% de ovariaj tumoroj. Ĝia traktado postulas kirurgion.

La adenoida kista epiteliomo de Brook aŭ la tumoro de Brook, studita de la brito Henri Brooke en 1892 (en la angla Brooke's tumors ) estas malgranda tumoro evoluanta en la pilosebaceaj folikloj aŭ ŝvitglandoj (sekreganta ŝviton). Harfolikloj estas etaj poŝoj krucantaj la surfacon de la epidermo (surfaca tavolo de la haŭto), la dermo (profunda parto de la haŭto), la hipodermo (histo situanta sub la dermo) kaj enhavantaj en sia centro haron aŭ haron. Tiuj tumoroj konsistigas malgrandajn papulojn de blanka koloro tendenca al flava, videblaj sur la vizaĝo (vizaĝo) ĉefe sur la malsupraj palpebroj. Ilia evoluo estas stabila dum multaj jaroj. Ili tamen verŝajne transformiĝos en bazĉelan epiteliomon (simetria sebacea adenomo de la vizaĝo). La tumoro de Brooke ne devus esti konfuzita kun la sindromo de Brooks, kiu estas karakterizita per la apero de astmo pro ununura enspiro de irritanta gaso pro sia alta koncentriĝo.

Miksa saliva tumoro Ankaŭ nomata pleiomorfa adenomo, ĝi estas benigna tumoro, kiu evoluas koste de la konektiva histo, kiu konsistigas la salivajn glandojn. Estas ĉefe la parotidaj glandoj kiuj estas trafitaj. Tamen, aliaj salivaj glandoj kiel ekzemple la gingivo-bukaj aŭ submandibulaj glandoj estas foje trafitaj per tiu diverseco de tumoro. Ilia evoluo estas malrapida sed malsama depende de la individuo. Kelkfoje ili havas certan emon ripetiĝi, precipe se ilia detranĉo (ablacio) estas nesufiĉa.

La blanka tumoro (blanka ŝvelaĵo) estas artika inflamo (artrito) pro kronika tuberkuloza infekto. Ĝi portas ĉi tiun nomon pro la ŝvelaĵo (ŝveliĝo) de la
ŝtofoj. La blanka tumoro estas karakterizita per la foresto de inflamo kaj blanka kolorigo de la haŭto.

Malignaj pleŭraj tumoroj inkluzive de mezoteliomo kaj metastazoj estas ĝenerale malkaŝitaj per maligna pleŭrito (inflamo de la pleŭro kiu estas la membrano kovranta kaj protektanta la pulmojn). Ili estas elstarigitaj uzante torako CT. Plej ofte ĝi estas maligna tumoro ekster la lipomo, kies diagnozo estas facila danke al sia karakteriza aspekto kaj la ĉeesto de graso de alta denseco. Doege-Potter-sindromo, karakterizita per la ĉeesto de epizodoj de hipoglikemio (malaltaj sango-sukero-niveloj), reflektas la aperon de fibromo, kies volumo foje estas grandega, postulante kirurgian intervenon. La evoluo de ĉi tiu tipo de tumoro estas bona post detranĉo.

Ni citu ankaŭ sen detaligi ilin:

Timomo kiu estas tumoro de la timuso.
Teratomo kiu estas ĝermĉela tumoro.
Pheochromocytoma kiu estas endokrina (hormona) tumoro.
La hipofiza tumoro kiu estas adenomo (benigna tumoro influanta glandon). Ĝi ankaŭ povus esti kraniofaringiomo.
Dermoida tumoro
La tumoro de Abrikossoff
La cirsoida tumoro (cirsoida aneŭrismo)